.

گاهی دلم برای خودم تنگ می شود (محمد علی بهمنی)

sadghazal — Tue, 01 Dec 2009 12:58:18 GMT

سلام و سیب و ستاره را با تمام وجودم تقدیم نگاه گرمتان می کنم ،اگرچه دیر آمدم خالی دستهایم را بپذیریدبا دو غزل" به سالم!"

(1)

با من شدند روح درختان سربلند

این دلبران شاد شکر خورده لوند!

دارم برای مرگ خودم نقشه می کشم

رو به نگاه منتظر آبی بلند

دارم برای مرگ خودم نقشه می کشم

تا می روم به سمت رها می خورم به بند

من را بگیر در بغلت ای خدای من

من را بمیر تا برهانی ام از گزند

من را بریز در غم افسانه های شهر

اقدام کن دوباره به کاری خداپسند

تلخ است قهوه ای که مرا نوش می کند

در فال من همیشه نیفتاده حبه قند

دیگرنمی خورند به درد من وشما

تقویم های مفسدهر ساله چرند

اینگونه است حال جهانی که در من است

انسان عصر تکنولوژی، عصر گوسفند

وارونه گشت هر چه تصور کنی ،ببین!

شیران سرشکسته و کفتار ارجمند

گوشم پر است از خودم و به که بس کنید

لعنت به هر چه موعظه، لعنت به هر چه پند

حالا که دلخوشم به یکی آسمان درخت

قدری مرا پرنده کن، قدری مرا بخند

من را بگیر در بغلت ای خدای من

من بمیر تا برهانی ام از گزند

(2)

ریل و قطار و پنجره و من، بدون تو

ته مانده ابهت یک زن، بدون تو

با چشمهای تو به رسیدن؟... نمی شود

دنبال یک دریچه به دیدن، بدون تو

یک بار مرگ را به خودم میپذیرم و

یک دفعه میشوم خود شیون ،بدون تو

ترجیح می دهم که فراموشتان کنم

آغوش وا کنم به پریدن، بدون تو

بیهوده است دل به تو بستن و می روم

سمت خودم ،همیشه روشن، بدون تو

میخواهم آسمان بشوم در پرنده ای

حتی به قدر یک سر سوزن، بدون تو

سهراب می شوم غم این اتفاق را

هی فکر میکنم به تهمتن، بدون تو

حالا قطار پاره به مقصد رسیده است

تا می رود پیاده شود"زن" بدون تو

می بیند از همیشه به ...نزدیکتر شدی

یعنی نمی تواند او اصلا بدون تو!

یادش بخیرپاییز باآن طوفان رنگ ورنگ که برپا در دیده می کند. شاملوی بزرگ

sadghazal — Tue, 21 Oct 2008 22:03:18 GMT

(۱)

اولین بلوز زمستانه ام را

ازاتفاقهای دست نخورده

بیرون کشیدی

اما اسماعیل!

به سرمای هاجرانه ام

غزل های گرم بفرست

تا

چاقوی ابراهیمی ام را

احتمال وقوع معجزه بیشتر شود.

(۲)

شاید امسال قراراست که شاعربشود

پای مهمانی احساس تو حاضر بشود

گوش کن، حرف بدی نیست،خودش می گوید

دوست میداشت که درکوی تو عابربشود

به خودش گفت: ببین! حس قشنگی دارد

شب شعری که در این دلهره دایربشود

آرزو کرد که موسای پریشان تو را

درشب وحشت این دهکده ساحربشود

توی بازار مسلمانی او مرد نبود

وبدین شکل بر آن بود که کافر بشود

روی تردیدِ که، یامنتظرش می ماند-

-یا به قافیه این شعر " مسافر " بشود

رفت درخلوت باران به دلش سیلی زد

گفت مرفین بزنیدَم که "ترا" سِربشود

حیف قسمت نشد آیینه بدستش بدهی

دور پروانه ترین حس تو زائربشود

پای تمام چهارشنبه ها هستم!!

sadghazal — Thu, 13 Mar 2008 20:17:18 GMT

سلام ايندفه خيلي زود اومدم دستام پره ! به دلايلي ازاين به بعد زود به زود به روز ميشم،

يه وقت خسه نشن؟بهش بگو!!!!

(غزل)

انگارپراز بهار شد آبادي، انگار به اين منطقه عيد آوردند

باران دل ترسوي مرا روشن كن، گمنام تر از هرچه شهيد آوردند

انگار شب ازخانه اين مردم رفت، امروزدل عجيب اين آدمها

خالي شده بود از پر پروازولي، يك سوژه بسيار جديد آوردند!

فرياد زدند وروي دوشش بردندگفتند غريبي ي ترا مي فهميم

احساس نكن غريب هستي آقا،جان تو براي ما اميد آوردند

احساس قشنگ بوم نقاشي كو؟ فرياد بزن مداد رنگيها را

يك لحظه فقط آبي آبي آبي، يك فصل فقط دل سپيد آوردند

احساس بيا، بيا وهمراهي كن، احساس، بگو كدامشان را بكشم

اين راكه به شوق شعراوآمده است،اورا كه پرازهرچه كشيد آوردند

اسپند بيار آي زن آبادي من بعدبرادرعزيزي داري

شيون بكش اي واي شهيد، آي شهيد، آي شهيد... آوردند

(غزل مثنوی)

كاغذ كه برميداري از خودكار مي افتد

قالي يِ شعري ،بيهوا بردار مي افتد

دنبال نقشي تازه مي گردد ،كمد، انبار ؟

قابي فديمي از تو بر ديوار مي افتد

تصميم يك تصوير بكري از تو را دارد

تامي رود سمتت قلم ، ازكار مي افتد

شايد كه شاعر فن نقاشي بلد؟...نه، نه هست

شايد كه دارد اتفاق اين بار مي افتد

عكس رئال از مادري را دل ورق زد هي

در يك پلان از زندگي در سخت دشوارش!

برپاي فرزندي خميده سر به بالا داشت

پوتين جنگي واكس ميزد سرو رعنارا

اين چا چرابازي درآوردي قوافي را؟

بگذاربر گردم عقب اينبارميافتد:

يك اتفاقي تازه، نه

! هی »

من

نميتونم »

درسرنوشتم مادري هربارمي افتد

احساس هي در ميزند نقاش شاعرهم

درفكراو، سرگيچه ، دا دا دار مي افتد

روي سر دردي كه، كه، كه حالا بيشتردارم!

من از خدايي تازگي در خود خبر دارم

من پوكه را من پوكه راپوكم كه برگردي

كو كو ببين كوكو بگو كوكم كه بر گردي

من با سكوتي كهنه اماپا به زا هستم

اين شعرراهر لحلظه درشكلي رهاهستم

شلوار شعر كودكي هارااتو كردي

سوزن گرفتي زخم بابا را رفو كردي

مادر تورا در شال كفتر ها بزرگت كرد

غيرت به جرم بيقراري سهم گرگت كرد

اصلا چرارفتي كه حالا اينچنين باشد ؟

بين دل ما مانده ها ديوار چين باشد

ما ازشما ،مااز خدا ،از عيد برگشتيم

ما از قشنگيها ي يك خورشيد بر گشتيم

***********

حالا برو بگذار من آسوده تر باشم

يك شاعر نقاش گيج ودربه در باشم

حالا برو اين ماجرا بد شيميايي شد

قاب قديمي توحالا موميايي شد

*********

كاغذ تمنا كرده از خودكار مي افتد

قالي شعري بي هوا بر دار مي افتد

بالا میگیرد، سرش را،آسمان در چشمهایش جامیشود!

sadghazal — Fri, 29 Feb 2008 18:36:18 GMT

وحالایک غزل تنوری،یه وقت نسوزی؟

شاید که یادهق هق تان باشد،من قهرمان شهر شما بودم

یک چند سطرشعر پریشان را ورد زبان شهر شما بودم

شاید که یادهق هق تان باشد،جای کلاغ قصه کبوتر، پر!

وقتی که حرف حرف پریدن بود پُر در دهان شهر شما بودم

وقتی که گرگ گرگ مدرنیته دنبال لاشه های غزل میگشت

من خون سبزشاعر شعری را در استخوان شهر شما بودم

پاییززرد گر چه خطوطی هم درگیسوان شادیم کرده

آنوقتهای شرجی شاعرها،مازندران شهر شما بودم

بن بست روبه راه درستی نیست، من بوی واقعه میبینم

تاآسمان هفتم بیداری، درنردبان شهر شما بودم

آقا! نداری من در خودرا وقتی مطالعه میکردی

درپانویس نامه ندیدی که جزءزنان شهرشما بودم؟

شاعرکه اهل شعرفروشی نیست ،این قصه هاکه نازخریدن داشت!

من ،(خانم فهیمه محمودی )درداستان شهرشما، بودم؟

سخت است خانه سهم خودت باشد، اما تو ...بگذرم خیالی نیست

آقای خوب قصه ،خدا حافظ، من میهمان شهرشما بودم

(غزل وغزل مثنوی درادامه همین پست)

دریاشدی و درتو خدا می زند به آب!

sadghazal — Sat, 15 Dec 2007 20:00:18 GMT

من ميوه ي سبزو زخمي وكال شما

هر قدرغزل سروده ام مال شما

گفتم كه به ديدار شما مي آيم

حال آمده ام سلام! احوال شما

بعداز مدتها دوباره خيال سرك كشيدن به دنياي مجازي اين صفحه به سرم زد، كه هم سلامي دوباره داشته باشم به همه ي دوستاني كه اظهار لطف بسياري داشتن براي بروز شدنم، هم ازنظرات عزيزان درباره غزل زيرآگاه شوم.

من خيره روي عقربه هايي كه نيستي

مي پرسم ازخودم كه كجايي؟ كه نيستي؟

يك ذره روي عاشقي من حساب كن

پلكي بهم بزن به فضايي كه نيستي

دارد دوباره مي كشد آخر، قبول كن

سلولهاي سم هوايي كه نيستي

بعدش اتاق جسم مرا در مراسمي

تحويل مي دهد به شمايي كه نيستي

بعدش اتاق روي تنم گريه مي كند

هي زجه مي كشد كه كجايي؟، كه نيستي؟

اما نه مثل اينكه نفس ميكشم هنوز

اما تو فكر اينكه بيايي، كه نيستي

هرهفته مي رود، سر ماهي كه نيستي

من سالهاست خيره به راهي كه نيستي

شاتوتهاي روي لبم را چه كرده ام

حتا به فرض اينكه بخاهي كه نيستي

ازنردبان حوصله بالا نمي روم

از نردبان حوصله گاهي كه نيستي

يوسف درون پيرهنم جاگذاشتي ...

دختری که زائیدم اصلا شبیه من نبود

sadghazal — Tue, 23 Jan 2007 16:33:18 GMT

درست یادم نیست دختری که زائیدم اصلا شبیه من نبود پشت شیشه برف میبارید من گر گرفته بودم .

نه نحس نبود ، از سیزده گذشت و اذر چهارده بار دخترم را تبریک گفت.من روی بال کدامین فرشته خوابیدم

الو ........ خدا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من بعد از مدتها امروز سه شنبه سوم بهمن ماه سال هزار سیصد و هشتاد و پنج دوباره امدم که بگویم هنوز زنده ام ، هنوز امید در من نمرده و هنوز دوستتان دارم...

در این روزهای آتش و خون با یک شعر عاشورایی به روزم .

ظهر است و بی بهانه دلش شور میزند

اما چه عاشقانه دلش شور میزند

هی سعی میکند که نبیند رقیه را

دریای بی کرانه دلش شور میزند

عباس بر نگشته عطش سر به زیر نیست

مشکی به روی شانه دلش شور میزند

گهواره روی دست زمین باد کرده است

ام البنین خانه دلش شور میزند

از خیمه های رو به تماشای آفتاب

شب میکشد زبانه دلش شور میزند

از او نپرس بعد برادر چه میکنی؟

وقتی که خواهرانه دلش شور میزند

در او دلی ست از دل من ذوالجناح تر

با رقص تازیانه دلش شور میزند

چندین شب است ذهن پر آشوب نیزه ای

با اولین نشانه دلش شور میزند

حالا هزار و سیصد و اندی گذشته است

حالا غزل غزل تانه دلش شور میزند.

به فردا دلخوشم ....شاید که فرداطلوع.........

sadghazal — Mon, 18 Sep 2006 07:39:18 GMT

" ؟!"

پرونده آماده اما...این دفعه ضامن ندارد

قدری بیا این طرف تر این خانه خا ئن ندارد

گرگ آمده بره ها را با حوصله سر بریده

این گرگ باید بمیرد اما و لاکن ندارد

شهر از گل و بوسه خالی انگار پروانه مرده

گلدسته های حوالی گویا موذن ندارد

آدم نمی گوید آدم...می ترسد از آبرویش

بیچاره حوای قصه یک راه ممکن ندارد

رفتم بگویم که : "آقا.. آقا دلم را..."نگفتم!!

گفتی که :"یک جمله گفتن اینقدر من من ندارد!!"

آهوی چشمانم امشب قصد حرم کرده آقا!

حالا بیا مهربانم! امضا کن این برگه هارا

پرونده آماده کرده.....دریاب!!ضامن ندارد!

sadghazal — Sat, 02 Sep 2006 13:01:18 GMT

می توانی خودت را بکشی!!!!!!!!!!

من زیر دندانهای عزاییل ...سیب گاز میزنم!!

اول: ....واقعا نمیدانم چگونه سپاسگذارمحبتهای شمامهربانان همیشه ی خاطراتم باشم

اگر امروز مجالی هست از دعا های شماست

دوم: وفاکنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

سوم: با یک غزل قدیمی بدست بوس شما می آیم...تابعد که...

...که میداند.......

می توانی خودت را بکشی!!من زیردندانهای عزراییل سیب گاز میزنم!!!!

sadghazal — Sat, 02 Sep 2006 12:47:18 GMT

آگهی مرگ!

پشت دیوار همین کوچه بدارم بزنید

من که رفتم بنشینیدو...هوارم بزنید

باد هم آگهی مرگ مرا خواهد برد

بنوسید که: "بد بودم" و جارم بزنید

من از آیین شما سیر شدم.. سیر شدم

~~پنجه در هر چه که من واهمه دارم بزنید~~

دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟!

~~خبر مرگ مرا طعنه به یارم بزنید~~

آی! آنها!! که به بی برگی من می خندید!

مرد باشید و...بیایید... و.... کنارم بزنید

یاحق

این روزها زندگی فرصتی برای سرودن است

sadghazal — Sun, 23 Jul 2006 11:13:18 GMT

بنام خداوند جان آفرین

با سپاس از دوستان عزیز شاعرم وهمه ی كساني كه ازسر لطف و مهربانی

دراين پست با نوشته هاي خود دل گرمم كردند .

بااجازه يك غزل تازه را به همه ي شما

تقديم مي نمايم

*************************************

« در من زني نمي گريد ! »

هواي ابري تهران حدود بعدازظهر

به شانه هاي من افتاده تني پرازآجر

تني كه خون كثيفي به دا منش دارد

وسرفه هاي عجيبي درآستينش پُر

چه برسرش آورده اين قماربد مذ هب

كه آس آن همه دل را دوباره مي زد بُر

بيا به به قصه ي تلخ زني كه مي گريد

خدا ! خدا ي قشنگم خداي من ! شُر شُر

صداي پنجه ي باران به گوش من خورده

مراببر به مسيحا ببر به طالعِ حُر

ببر به ساقه ي سيبي كه سهم من باشد

به زمزَمي برسانم كه گُر گرفتم گُر

چقدر حس غريب پرنده ها دارد

اتاق ساكت و سردم نواركاست كُر

به خواب مي روم امشب ومطمئن هستم

كه مي پذ يردم آخر نمي كند دلخور

ومن سوال خودم را دوباره مي پرسم

نمي دهي تَن شب را زِ شانه هايم سُر؟

ازآن طرفترِ دريا صِِدام خواهد كرد

آهاي دخترفردا صدف بياور دُ ر

*************

دوستدار شما ؛ فهيمه محمودي تهران ؛ بيمارستان شريعتي – مرداد 85

*************************************************

(...........)

ليلا سلام حال من اصلن درست نيست

دنيا بدون پنجره در زن درست نيست

اينجا يكي هواي مرا گچ گرفته است

باور كن اين مجادله با من درست نيست

با اين همه شبي كه به خوردم هميشه داد

ليلا نگو كه شوق نبودن درست نيست

امشب بيا به حال غزل استكان پر است

لا جرعه شعر سر نكشيدن درست نيست

امشب بيا دوباره پريــشاني مــرا

از من بگير و بگو: زن، درست نيست

با مرد ريشه هاي خودت از تبر نگو

اين حس بي ملاحظه حتماً درست نيست

خود را ببر به آب و نگو استخاره، نه

حرف از دهان سايه شنيدن درست نيست

دنيا هميشه توي تنش يك دريچه است

دنيا بدون پنجره در زن درست نيست